Ένα κολιέ της βασίλισσας Μαίρης του Τεκ, συζύγου του Γεωργίου Ε΄, πωλήθηκε σε δημοπρασία του οίκου Phillips στη Γενεύη. Πωλήθηκε έναντι 327.000 λιρών και έφερε ξανά στο προσκήνιο την ασυνήθιστη ιστορία πίσω από το σχέδιό του.
Το κόσμημα που άλλαξε χέρια ήταν ένα αντίγραφο του κολιέ του Χρυσού Ιωβηλαίου της βασίλισσας Βικτώριας. Το οποίο είχε παραγγείλει η Μαίρη το 1928.
Η ιστορία του πρωτότυπου κοσμήματος ξεκινά το 1887, όταν μια επιτροπή γυναικών της αριστοκρατίας, με την ονομασία «Women’s Jubilee Offering», συγκέντρωσε χρήματα για να τιμήσει τη συμπλήρωση 50 χρόνων της Βικτώριας στον θρόνο. Με τη συγκατάθεσή της, αποφασίστηκε να χρηματοδοτηθεί ένας έφιππος ανδριάντας του πρίγκιπα Αλβέρτου στο Μεγάλο Πάρκο του Ουίνδσορ.
Μέχρι τον Μάρτιο του 1888, οι εισφορές είχαν ξεπεράσει τις 84.000 λίρες. Αρχικά, η βασίλισσα συμφώνησε να διατεθούν 70.000 λίρες στο St Katherine’s Fund for Nurses, έναν φορέα υποστήριξης της νοσηλευτικής φροντίδας που είχε επιλέξει η ίδια. Όταν, όμως, ορισμένα μέλη της επιτροπής πρότειναν να χρησιμοποιηθεί μέρος των χρημάτων για ένα προσωπικό δώρο προς τη Βικτώρια, εκείνη συμφώνησε.
Άλλες συμμετέχουσες αντέδρασαν, επιμένοντας ότι έπρεπε να τηρηθεί η δέσμευση για τη φιλανθρωπική διάθεση του ποσού.
Ανάμεσα στις προτάσεις ήταν ένα διαμαντένιο έμβλημα που θα συμβόλιζε τη σύνδεση της βασίλισσας με το νοσηλευτικό ταμείο. Η Βικτώρια το απέρριψε, ξεκαθαρίζοντας ότι, εάν της το προσέφεραν, θα το αντάλλασσε αμέσως με άλλο κόσμημα. Τελικά, αποφασίστηκε να διατεθούν 5.000 λίρες για ένα προσωπικό κόσμημα και τα υπόλοιπα χρήματα να δοθούν στον φιλανθρωπικό σκοπό.
Το κολιέ κατασκευάστηκε από τον οίκο Carrington & Co. και προσφέρθηκε στη Βικτώρια στις 30 Ιουλίου 1888. Έγινε ένα από τα αγαπημένα της και αργότερα κληροδοτήθηκε στο Στέμμα. Το φόρεσε επίσης η Ελισάβετ Β΄ σε πολλές επίσημες εμφανίσεις της. Μεταξύ άλλων τον Νοέμβριο του 1952, στην πρώτη τελετή έναρξης των εργασιών του Κοινοβουλίου μετά την άνοδό της στον θρόνο.
Το 1928, η βασίλισσα Μαίρη ανέθεσε στον λονδρέζικο οίκο Hennell τη δημιουργία ενός αντιγράφου για την προσωπική της συλλογή. Το δικό της κολιέ διατηρούσε τα βασικά χαρακτηριστικά του ιστορικού σχεδίου, αλλά είχε σημαντικές διαφορές στα υλικά και στις λεπτομέρειες. Κατασκευάστηκε από πλατίνα και καλλιεργημένα μαργαριτάρια, ενώ το πρωτότυπο είχε φυσικά μαργαριτάρια. Επιπλέον, παραλείφθηκε η κορώνα που στόλιζε το κεντρικό μοτίβο του κοσμήματος της Βικτώριας. Ένα ακόμη αντίγραφο δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1960 για την πριγκίπισσα Αλεξάνδρα του Κεντ.
Για τη Μαίρη, τα κοσμήματα αποτελούσαν μέρος της δημόσιας εικόνας της μοναρχίας, αλλά και τεκμήρια της ιστορίας της. Εκτός από τη συλλογή και την παραγγελία νέων δημιουργιών, ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την προέλευση και τη διατήρηση των παλαιότερων βασιλικών κοσμημάτων.
Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, φιλοξενήθηκε στο Badminton House, στο Gloucestershire, από την ανιψιά της, Μαίρη Σόμερσετ. Αργότερα της χάρισε το κολιέ, ως ευχαριστία για τη φιλοξενία. Η δούκισσα το κράτησε μέχρι το 1986, όταν το πούλησε, έναν χρόνο πριν από τον θάνατό της. Έκτοτε πέρασε από ιδιωτικές συλλογές, μέχρι την πρόσφατη δημοπρασία στη Γενεύη.
Πηγή: skai.gr
